نقش موزه‌ها در بازسازی پیوندهای فرهنگی در عصر بحران

شعار امسال ایکوم، «موزه‌ها پیونددهنده جهان گسسته»، دعوتی است به بازتعریف کارکرد موزه‌ها در شرایط بحرانی. در زمانه‌ای که شکاف‌های اجتماعی، فرهنگی و عاطفی تعمیق یافته‌اند، موزه‌ها می‌توانند با بازخوانی مسئولانه گذشته و استخراج میراث ناملموس، به بازسازی هویت جمعی و تقویت انسجام اجتماعی یاری رسانند.شعار امسال ایکوم ‌(موزه ها پیوند دهنده جهان گسسته) مارا به این پرسش دعوت می کند که نقش موزه ها با توجه به شرایط فعلی در لحظات بحران زده چیست؟

الهه خاکباز الوندیان رئیس گروه موزه‌های اداره‌کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان یزد در یادداشتی نوشت: شاید یکی از مهمترین نقش آن ها در مقابل گستردگی ظواهر فرهنگی در دنیای سراسر هرج و مرج و تهی شدن نقش انسان رخوت زده و مصرف گرا با پایان معنای قهرمانانه معنویش، این باشد تا در مقابل پدیده( یکسان انگاری فرهنگی) ، می‌تواند (یکتا انگاری فرهنگی) را پر رنگ نماید.

حال چگونه باید به این انسجام رسید؟

نقطه عطف اینجاست که ابتدا گذشته را خوب و بدون قضاوت بشناسیم و به جامعه امروز بشناسانیم و از دل آنها میراثی ناملموس استخراج کنیم.

موزه ها به نوعی پرچم هویت یک ملتند که نباید به آن نگاه صرف کالاواره یا شی محور داشت. در پس این پرچم هویتی نگاه معناگرایانه ای نقش بسته که اصالت و زیست مندی بشریت را با خود یدک می‌کشد. این زیست با دنیایی از مباحث اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، هنری، معنوی، انسانی و روان شناختی گره خورده و چون زربفتی مانا در زیر قدم های اعصار و تاریخ گسترده شده است.

در جهانی که به سبب جنگ ها، بی ثباتی ها و فشارهای اجتماعی و اقتصادی دچار شکاف های عمیق عاطفی، فرهنگی و بین نسلی شده؛ موزه ها میتوانند به عنوان پناهگاه هایی برای معنا، هویت و یادآوری انسانیت مشترک ما بشمار بیایند.

با توجه به شرایط فعلی ایران عزیزمان اهمیت این نقش دوچندان شده و موزه ها با روایت چندصدایی، نشان دادن تجربه های زیسته مردم، یادآوری ریشه های مشترک فرهنگی؛ فاصله هایی را که بحران ها میان نسل ها و شهرها و حتی تجربه های فردی ایجاد کرده اند ، کاهش دهند. و این پیام را برسانند که ایران فقط یک روایت رسمی نیست بلکه مجموعه ای از زیستن هاست. آنها فضایی را فراهم میکنند که در آن میتوان دوباره به گفت و گو رسید و بحران را در بستر تاریخی خود فهم کرد و پیوندهای انسانی را بازسازی کرد.

‌در دل بحران جنگ موزه ها میتوانند:

ـ پناه عاطفی، حافظ حافظه جمعی، خالق روایت امید و زنده ساختن کرامت انسانی باشند. 

موزه فریاد می‌زند فرهنگ هنوز زنده است ؛ حتی وقتی سیاست ویران می‌کند. 

‌ـ موزه ها با ارائه روایت های مسئولانه از گذشته، ما را قادر می‌سازند تا بحران کنونی را به عنوان بخشی از تاریخ تاب آوری کرده و توان مردم این سرزمین را فهمیده و امید و همدلی و گفتگو دوباره زنده شود. 

در پایان باید گفت: موزه ها در جهانی گسسته نه فقط حافظان تاریخ، بلکه سازندگان پیوندهای دوباره میان ما هستند.

انتهای پیام/

کد خبر 1405022601759
دبیر مهدی ارجمند

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha